mosiejczuk

Kolejny weekendowy wypad, tym razem do dawnej stolicy Rumunii, czyli do czterdziestotysięcznego Câmpulung położonego u stóp Karpat, kilkadziesiąt kilometrów od Braszowa. Prawdę mówiąc to niewiele udało nam się zwiedzić bo cały czas szamaliśmy tradycyjną rumuńską kuchnię.

Tyle z samobiczowania. Trzeba jednak przyznać, że w Câmpulung niewiele jest do zwiedzania. Niskie domki, pełno terenowych samochodów, a wszystko to zamknięte w otoczonej przez góry dolinie. Klimat jak na Alasce.

Po czterech miesiącach pobytu w Rumunii znalazłem wreszcie stację kolejową, która wypadałaby niekorzystnie w porównaniu z polskimi dworcami. Przy tym pojedynczym peronie zatrzymują się pociągi w centrum miasta. Na szczęście dla mieszkańców jest też drugi przystanek, niestety na przedmieściach.

Jedną z atrakcji były zakupy na typowo rumuńskim rynku na którym kupić można typowe dla nich specjały — słoiki pełne zakuski, pigwy, suszoną bazylię czy butelki po Coca-coli wypełnione kozim mlekiem. Jednak prawdziwą sensacją był salon z serami. Unoszący się w powietrzu fetor powala. Warto wspomnieć, że Rumuni nie znają słodkich serów (na próżno szukać twarogu), a najpopularniejsza w ich asortymencie jest nieco tylko mniej słona od oscypka bryndza, bądź też brânza. Stąd też na cały nabiał zwykło się w Rumunii mówić ”brânzeturi”.

Urzekła mnie ponadto możliwość samodzielnego nalania sobie butelki wina w sklepie spożywczym. Do wyboru – butelka o pojemności dwóch litrów albo pięciolitrowy baniak.

Zwiedzając miasto w jednej z cerkwi natrafiliśmy na sakrament chrztu. Jako że miejsca było niewiele (większość cerkwi jest tych rozmiarów) to i rozmach był dużo mniejszy niż w polskich kościołach. Jako goście, mimo iż niezaproszeni, zostaliśmy poczęstowani czekoladkami z bombonierki Milki. Za zdrowie małego.

Rodzinka u której nocowaliśmy mieszka w domku przy jednej z mniejszych ulic Câmpulung. Z bodajże pięciorga dzieci większość wyemigrowała do stanów; stąd też znalazły się dla nas wolne łóżka. Jako że domek jest spory (znalazło się miejsce dla psa, kilku kur i mini-magazynu kukurydzy) i miejscami mocno niedogrzany, domownicy całe dnie spędzają w kuchni gdzie zawsze coś się dzieje i gdzie zazwyczaj jest najcieplej. Mój rumuński jest co najwyżej kiepski, udało mi się jednak trochę z gospodarzami porozmawiać. Dowiedziałem się, że Żydzi i masoni żądzą światem i że wszyscy politycy to złodzieje. A Rumunii nie spotkało nic gorszego od barbarzyńskiej prywatyzacji.

To właśnie w Câmpulung znajdowała się zamknięta w 2006 roku fabryka samochodów Aro, eksportowanych ponoć również do Polski. Ojciec mojej koleżanki pracował w dziale sprzedaży i z dumą pochwalił się współpracą z naszym krajem. Prawdę mówiąc nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek widział pojazd marki Aro w Polsce (czy gdziekolwiek indziej, gwoli ścisłości). Po powrocie do Bukaresztu kilka dni zajęło mi dostrzeżenie choćby jednego egzemplarza:

Przez dwa i pół dnia na rumuńskiej prowincji żywiliśmy się mamałygą, domowej roboty miodem, frytkami, słonymi serami, przygotowywanymi w garnkach herbatami, smakującymi jak skrzyżowanie kaszanki i parówki cârnați, domowej roboty majonezem, smażonymi na głębokim tłuszczu sznyclami oraz skąpanymi w oleju ogórkami. W rumuńskiej kuchni nawet surówki są niezdrowe. Nie mówiąc już o sałatkach. Zaś do przygotowania jednego ciasta potrzeba półtorej kostki masła. Ja jebię.

Ten wpis został opublikowany poniedziałek, 15 Luty 2010 o 13:27 i jest zaszufladkowany do kategorii Erasmus, România, notka. Możesz śledzić wszystkie odpowiedzi do tego wpisu poprzezkanał RSS 2.0. Możesz dodać odpowiedź lub trackback ze swojej strony.